Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Ο Στράτος Τζώρτζογλου μετά από 38 χρόνια επιστρέφει στον «Ήχο του Όπλου» και στον ρόλο του «Μιχάλη», που σφράγισε την πολύμορφη καλλιτεχνική του διαδρομή. Ήταν 1987 όταν χρίστηκε ως ο «τελευταίος πρωταγωνιστής» του θεατράνθρωπου Κάρολου Κουν με την ερμηνεία του στο έργο - σταθμό της Λούλας Αναγνωστάκη. Ο Τζώρτζογλου αφιερώνει την πορεία του σε 2 πρόσωπα που τον έπλασαν την μητέρα του Ευτυχία για το ευ - ζην και τον Κουν για το θεατρικό του ζην! Σήμερα ο ηθοποιός, στην πιο μεστή καλλιτεχνική του εποχή αλλά με σταθερά ανήσυχη ματιά, συστήνει με έναν διαφορετικό τρόπο το εμβληματικό κείμενο, που ξεπερνάει τον χρόνο.

Η παράσταση στο θέατρο « ΚΟΤΕΣ Χ- ΒΟΟΖΕ » συναντάει τη βιωματική εμπειρία! Στο επίκεντρο η ευαίσθητη ισορροπία μητέρας – γιου, μάνας- παιδιού που αγαπά απόλυτα και καταλυτικά. Ο ομφάλιος λώρος, που δεν κόβεται, σφίγγει ασφυκτικά έως την μοιραία στιγμή! Ένα όπλο, που «σκοτώνει» χωρίς να πυροβολεί… Πράξεις και απώλειες που σκοτώνουν χωρίς… σφαίρα!

Συντελεστές και συνοδοιπόροι η Ναντια Μουρουζη , που φωτίζει μοναδικά τις πτυχές του ρόλου της μάνας ενώ η Αριελ Κωνσταντινιδη με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, υποκριτικά αποφασιστική ως η «σύντροφος» Μαρίκα του κεντρικού ήρωα. Οι μαθήτρια των εργαστηρίων υποκριτικης του Στρατού Τζωρτζογλου , η Χριστιννα Καράκωστα & η θεατρολόγος και ηθοποιός Μαρια Τζαβάρα στο ρολο της Αλίκης η οποία διαλύει τα στερεότυπα για τους ανθρώπους με ειδικές ικανότητες, ούσα η ίδια ΑΜΕΑ

Ο Τζώρτζογλου με τη σκηνοθετική προσέγγιση του «σπάει» την φόρμα και την ανακαλύπτει από την αρχή. Στον «προβολέα» όσα αποτελούν σχέσεις – παγίδες, βαρίδια για την επόμενη μέρα. Ο θεατής στέκεται απέναντι στις δικές του ρωγμές. Το έργο πλημμυρίζει από αγαπημένα τραγούδια από τον Φρανκ Σινάτρα έως τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Νότες και μελωδίες ερμηνεύονται ζωντανά ,στο βιολί η Μαρία Ρεμπουτσικα & στο Σαξόφωνο ο Αγγελος Καλαβρυτινός.

Οι χορογραφίες απο τον Δημητρη Παπαζογλου αποκαλύπτουν όσα οι ήρωες δεν λένε αλλά και έναν «διάλογο» με τη συνδρομή της video art . Στα κοστουμια ο Δημητρης Στρεπκος με μια avant Gard «deconstruction» αισθητικη υπογραμμίζει την «κατεδαφιση» των ηρωων στην πορεια τους προς τον Αδη! Ο «Ήχος του Όπλου» με την υπογραφή του Τζωρτζογλου επιχειρεί να αποτελέσει τον μίτο της Αριάδνης από τους προσωπικούς μας λαβύρινθους!

Η τιμή του εισιτηρίου με μια κοινή απόφαση του θιάσου είναι 12 ευρώ, για να είναι προσβάσιμη η παράσταση στο θεατρόφιλο κοινό.

«Μανα….μανα….μανα…» οι τρεις αυτές φράσεις ηχούν ακόμα στα αυτιά μου που , λίγο πριν φύγει από την ζωή , ηρθαν από το στόμα του μεγάλου δασκάλου του Ελληνικού θεάτρου Καρολου Κουν , για να σημαδέψουν «ανεξίτηλα» την καρδιά μου και το χρέος μου απέναντι σε αυτή την ευλογία να είμαι ο τελευταίος μαθητής του Μεγάλου Καρολου Κουν .

Χρέος μου λοιπόν να εκφράσω τις σκέψεις μου και τον πύρινο πόθο της καρδιάς μου σε δύο πρόσωπα που σημάδεψαν και θα συνεχίσουν να με σημαδεύουν σε όλη την ζωή μου. Στον Καρολο Κουν και στην μάνα μου Ευτυχία που της αφιέρωσα και αφιερώνω όλο το έργο της ζωής μου σαν « κύκνειο άσμα ασμάτων» την αφοσίωση και την αμετακίνητη αγάπη μου στο φως ,στην αλήθεια ,στο όνειρο και σε αυτό που είπε κάποτε ο Κουν « Πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα για να γίνονται θαύματα» Είναι λοιπόν η ζωή μας μια ατελείωτη γεμάτη εκπλήξεις και προκλήσεις « αυλή των θαυμάτων» και είναι στο χέρι μας και μόνο στο χέρι μας , να τα αφήσουμε να « μαραθούν» ή να ανθίσουν και να κραυγάσουν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό για την άφατης ομορφιάς φευγαλέα «ευκαιρία»της στιγμής που λέγεται ΖΩΗ. Σε αυτά τα δύο πρόσωπα αφιερώνω αυτές μου τις σκέψεις που βράζουν στην καρδιά μου και θέλουν να τραγουδήσουν και να χορέψουν μέσα στον αέναο χορό της ύπαρξης μου σαν περιστρεφόμενος δερβίσης. Επιτρέπω στον εαυτό μου να γίνω για λίγο «ιερόσυλος» και να δώσω την δική μου «εξήγηση» για το θέμα του «απογαλακτισμου»από την μάνα και κατά συνέπεια από όλες τις εξαρτήσεις και τοξικές πεποιθήσεις που κουβαλούμε όλοι από προνηπιακή ηλικία και μας τυραννάνε σε όλη μας την ζωή όπως στον μύθο του Σίσυφου. «Η Πόλης θα σε ακολουθεί…» λεει ο μέγας ποιητης Καβαφης για να του απαντήσει ο άλλος μέγας ποιητής μας ο Ελυτης « Η αίγλη της νεότητας είναι ως ένα σημείο η αίγλη του σφάλματος. Ζηλιάρηδες γέροι που όλα σας τα έχετε προβλέψει δεν θα έρθει να λαλήσει ποτέ το αηδόνι της σωφροσύνης πάνω από τα κεφάλια σας! Μωρέ δεν θα ρθει , δεν θα ρθει»

Επιτρεψτε μου λοιπόν να δώσω κι εγώ μέσα από αυτή την «πειραγμένη» παράσταση το «δικό μου λάθος»
Συνοδοιπόροι σε αυτό το λάθος - οι μαθητές των εργαστηρίων μου ή Φωτεινή, η Κατερίνα, η Πεγκυ, η Κριστυ , η Ηλεκτρα, η Μαρία και ο Βασίλης - μαθητές όλοι τους όπως ήμουν κι εγώ «αιώνιος μαθητής» από τότε και που εύχομαι να είμαι μαθητής ακόμα και αφού « μεταμορφωθώ σε πεταλούδα» που θα πάει σε»άλλα σύμπαντα» και θα μεταμορφώνεται στους αιώνες ελπίζω σε κάτι όλο και πιο φωτεινό για να φτάσει κάποτε σε αυτό που σημειώνει ο Ιωαννησ Σιναιτης στην Κλίμακα του , ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΓΑΠΗ.

«Ποτέ μην εγκαταλείπεις τον εαυτό σου…»
«Ποτέ μην εγκαταλείπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.»
«Ποτέ μην εγκαταλείπεις την ευτυχία, γιατί
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΟΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ!»